3 نوع ADHD چیست؟
3 نوع ADHD چیست؟
وجود دارد چندین نوع ADHD که هر کدام با ویژگی های بی توجهی، بیش فعالی یا ترکیبی از هر دو مرتبط است.
اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یک بیماری مزمن است که بر احساسات، رفتارها و توانایی فرد برای یادگیری چیزهای جدید تأثیر می گذارد. این بیماری عمدتاً کودکان را مبتلا می کند، اما می تواند در بزرگسالان نیز رخ دهد.
اثرات ADHD می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. برای تشخیص ADHD، علائم باید بر زندگی روزمره شما تأثیر بگذارد. در اینجا آنچه باید در مورد انواع مختلف ADHD و نحوه تشخیص و درمان آنها بدانید آمده است.
ADHD به سه نوع اصلی تقسیم می شود:
- نوع بی توجه
- نوع بیش فعال- تکانشی
- نوع ترکیبی
هر نوع ADHD به یک یا چند ویژگی گره خورده است. ADHD با بی توجهی و رفتار بیش فعال- تکانشی مشخص می شود.
این رفتارها اغلب به روش های زیر بروز می کنند:
- بی توجهی: حواس پرت شدن، تمرکز ضعیف و مهارت های سازمانی
- بیش فعالی: به نظر می رسد هرگز سرعتش را کاهش نمی دهد، صحبت کردن و بی قراری، مشکل در انجام کار
- تکانشگری: قطع صحبت، ریسک کردن
- جزئیات را از دست می دهند و به راحتی حواسشان پرت می شود
- به سرعت خسته می شوند
- در تمرکز مشکل دارند در یک کار واحد
- در سازماندهی افکار و یادگیری اطلاعات جدید مشکل دارید
- مدادها، کاغذها یا سایر موارد مورد نیاز برای تکمیل یک کار را گم کنید
- به نظر نمی رسد گوش دادن
- آهسته حرکت می کند و به نظر می رسد که در حال رویاپردازی هستند
- اطلاعات را آهسته تر و با دقت کمتری نسبت به دیگران پردازش می کنند
- در پیروی از دستورالعمل ها مشکل دارند
- تقوع، بی قراری، یا احساس بی قراری کنید
- در یک جا نشستن مشکل دارید
- مداوم صحبت کنید
- اشیاء را لمس کنید و با آنها بازی کنید، حتی زمانی که برای کار در دست شما مناسب نیست
- در انجام فعالیت های آرام مشکل دارید
- مدام در حال حرکت هستید
- بی حوصله هستید
- خارج از نوبت عمل کنید و به عواقب اعمال فکر نکنید< /li>
- پاسخهای واضح و نظرات نامناسب
هر کس متفاوت است، بنابراین معمولاً دو نفر علائم مشابهی را به روش های مختلف تجربه می کنند. به عنوان مثال، این رفتارها اغلب در پسران و دختران متفاوت است. ممکن است پسرها بیش فعالتر دیده شوند و دخترها ممکن است بی سر و صدا بی توجه باشند.
علائمی که تجربه می کنید تعیین می کند که کدام نوع ADHD دارید.
نوع بی توجه
اگر این نوع ADHD دارید، ممکن است علائم بی توجهی بیشتری نسبت به تکانشگری و بیش فعالی تجربه کنید. ممکن است گاهی اوقات با کنترل تکانه یا بیش فعالی دست و پنجه نرم کنید. اما اینها ویژگی های اصلی ADHD بی توجه نیستند.
افرادی که اغلب رفتار بی توجهی را تجربه می کنند:
بیشفعالی در دختران بیشتر از پسران تشخیص داده میشود. افراد مبتلا به این نوع می توانند نشانه هایی از بی توجهی نشان دهند، اما این علائم به اندازه سایر علائم مشخص نیست.
افرادی که اغلب تکانشی یا بیش فعال هستند:
کودکان مبتلا به ADHD نوع بیشفعالی- تکانشی میتوانند در کلاس درس اختلال ایجاد کنند. آنها می توانند یادگیری را برای خود و سایر دانش آموزان دشوارتر کنند.
تشخیص پسران بیشتر از دختران به نوع بیش فعال- تکانشی است.
نوع ترکیبی
اگر شما مبتلا هستید. دارای نوع ترکیبی هستند، به این معنی که علائم شما منحصراً در بی توجهی یا رفتار بیش فعال- تکانشی قرار نمی گیرند. در عوض، ترکیبی از علائم از هر دو دسته به نمایش گذاشته شده است.
اکثر افراد، با یا بدون ADHD، درجاتی از رفتار بی توجه یا تکانشی را تجربه می کنند. اما در افراد مبتلا به ADHD شدیدتر است. این رفتار بیشتر اتفاق میافتد و در نحوه عملکرد شما در خانه، مدرسه، محل کار و موقعیتهای اجتماعی اختلال ایجاد میکند.
به گفته موسسه ملی بهداشت روان. این نوع در پسران بیشتر از دختران است. شایع ترین علامت در کودکان پیش دبستانی بیش فعالی است.
علائم ممکن است در طول زمان تغییر کنند، بنابراین نوع ADHD شما نیز ممکن است تغییر کند. ADHD می تواند یک چالش مادام العمر باشد. اما دارو و سایر درمان ها می توانند به بهبود کیفیت زندگی شما کمک کنند.
علت دقیق ADHD ناشناخته است. اگرچه برخی گمان میکنند که ADHD در پاسخ به عواملی مانند خوردن قند زیاد، تماشای بیش از حد تلویزیون یا زندگی در یک محیط آشفته ایجاد میشود، اما تحقیقات شواهدی برای حمایت از این ادعاها پیدا نکرده است.
در عوض، تصور میشود که ژنتیک در ایجاد ADHD نقش دارد. عوامل دیگری که محققان به دنبال آن هستند عبارتند از:
- آسیب مغزی
- قرار گرفتن در معرض سموم، مانند سرب، چه در بارداری یا از سنین پایین
- استفاده از الکل یا تنباکو در دوران بارداری
- تولد نارس یا وزن کم هنگام تولد
اگرچه در مورد علل ADHD که هنوز ناشناخته است.
ADHD میتواند همه را تحت تأثیر قرار دهد، اما دو برابر بیشتر در مردان.
علائم ADHD معمولاً در سنین جوانی و بین سنین ظاهر می شوند 3 و 6 ، با میانگین سنی تشخیص 7 ساله . تقریباً 9.4 درصد همه کودکان در مبتلا به ADHD هستند.
اگرچه ADHD در بزرگسالان نیز رخ می دهد. تخمینی 4.4 درصد از بزرگسالان در با ADHD زندگی می کنند، اما تحقیق نشان می دهد این اعداد در حال افزایش هستند.
یک آزمایش ساده وجود ندارد که بتواند ADHD را تشخیص دهد. کودکان معمولاً علائم را قبل از 7 سالگی نشان می دهند. اما ADHD علائم مشترکی با سایر اختلالات دارد. پزشک شما ممکن است ابتدا سعی کند قبل از تشخیص، شرایطی مانند افسردگی، اضطراب و برخی مسائل خواب را رد کند.
دستورالعمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در سراسر استفاده میشود. کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD را تشخیص دهید. این شامل یک ارزیابی تشخیصی دقیق از رفتار است.
یک فرد باید حداقل شش علامت از نه علامت اصلی را برای نوع خاصی از ADHD نشان دهد. برای تشخیص ADHD ترکیبی، باید حداقل شش علامت بی توجهی و رفتار بیش فعال- تکانشی را نشان دهید. این رفتارها باید حداقل به مدت 6 ماه در زندگی روزمره وجود داشته باشد و مخل باشد.
علاوه بر نشان دادن الگوی بی توجهی، بیش فعالی- تکانشگری، یا هر دو، DSM-5 بیان می کند که برای تشخیص، علائم فرد باید تشخیص داده شود. باید قبل از 12 سالگی نمایش داده شود. آنها همچنین باید در بیش از یک محیط، مانند مدرسه و خانه، حضور داشته باشند.
علائم نیز باید با زندگی روزمره تداخل داشته باشند. و این علائم را نمی توان با یک اختلال روانی دیگر توضیح داد.
تشخیص اولیه ممکن است یک نوع ADHD را نشان دهد. اما علائم می توانند در طول زمان تغییر کنند. این اطلاعات مهمی برای بزرگسالان است که ممکن است نیاز به ارزیابی مجدد داشته باشند.
بعد از اینکه تشخیص داده شده، تعدادی از گزینه های درمانی موجود است. هدف اولیه درمان مدیریت علائم ADHD و ترویج رفتارهای مثبت است.
درمان
ممکن است پزشک قبل از شروع هر دارویی رفتار درمانی را توصیه کند. درمان می تواند به افراد مبتلا به ADHD کمک کند تا رفتارهای نامناسب را با رفتارهای جدید جایگزین کنند. یا به آنها کمک کنید راه هایی برای ابراز احساسات پیدا کنند.
والدین همچنین می توانند آموزش مدیریت رفتار دریافت کنند. این می تواند به آنها کمک کند رفتار فرزندشان را مدیریت کنند. همچنین میتواند به آنها کمک کند مهارتهای جدیدی برای مقابله با این اختلال بیاموزند.
کودکان زیر ۶ سال معمولاً با رفتار درمانی و بدون دارو شروع میکنند. کودکان 6 ساله و بالاتر ممکن است از ترکیبی از رفتار درمانی و داروها بیشترین بهره را ببرند.
گزینههای درمانی دیگر، مانند درمان شناختی رفتاری، درمان خانواده یا زناشویی، ملاقات با مربی و مربی ADHD، یا امتحان مداخلات مدیریت کلاس ممکن است همچنین برای بزرگسالان یا کودکان مبتلا به ADHD مفید است.
گروههای حمایتی همچنین میتوانند شفای عاطفی را هم برای افراد مبتلا به ADHD و هم برای عزیزانشان فراهم کنند.
دارو
داروهایی برای کمک به کاهش بیشفعالی و تکانشگری و بهبود آن در دسترس هستند. توانایی تمرکز، کار، و یادگیری، و همچنین هماهنگی فیزیکی.
دو نوع داروی ADHD وجود دارد: محرک و غیر محرک.
محرک ها رایج ترین داروهای ADHD هستند که تجویز می شوند. . آنها با افزایش تولید مواد شیمیایی در مغز که به تفکر و توجه کمک می کنند، سریع عمل می کنند. بین 70 تا 80 درصد کودکان هنگام مصرف این داروها علائم کمتری دارند.
اگرچه محرک ها عوارض جانبی دارند، مانند:
- اضطراب یا تحریک پذیری
- کاهش اشتها
- سردرد
- افزایش فشار خون
- مشکلات خواب
- معده درد
- تیک
برخی از داروهای غیر محرک نیز برای درمان در دسترس هستند بیش فعالی. اینها همچنین می توانند برای کمک به بهبود تمرکز، توجه و تکانشگری استفاده شوند. اما آنها به سرعت محرکها عمل نمیکنند.
غیر محرکها گزینه خوبی برای کسانی هستند که پیشرفتهایی را مشاهده نمیکنند یا عوارض جانبی منفی با محرکها را تجربه میکنند.
بزرگسالان مبتلا به ADHD. اغلب از درمانهای مشابه کودکان بزرگتر بهره میبرند.
این مهم است که با پزشک خود همکاری نزدیک داشته باشید تا بهترین درمان یا ترکیبی از درمانها و دوز مناسب برای کمک به ADHD را تعیین کنید.
ADHD قابل پیشگیری نیست. برای کمک به کاهش خطر ADHD در کودکان، مادران باردار باید عادات سالم را رعایت کنند و از سیگار کشیدن یا سوء مصرف مواد در دوران بارداری خودداری کنند. همچنین توصیه می شود از سمومی مانند سرب اجتناب کنید.
اگرچه حتی در آن زمان، ممکن است کودک در مقطعی همچنان به ADHD مبتلا شود.
بیشتر کودکانی که این اختلال تشخیص داده شده است، تا زمانی که در اواسط 20 سالگی هستند، دیگر علائم قابل توجهی ندارند. اما ADHD برای بسیاری از افراد یک وضعیت مادام العمر است.
شما ممکن است بتوانید ADHD را با گزینه های درمانی، دارو یا هر دو مدیریت کنید. اما درمان یک رویکرد یک اندازه مناسب برای همه نیست. اگر فکر میکنید برنامه درمانی به شما کمکی نمیکند، مهم است که با پزشک خود کار کنید.
.